Mr. Commitment meets Ms. Pessimist

We had a misunderstanding last friday. Kaya po hindi ko siya kasama sa EB. Minsan kasi talaga pambasag trip siya, yung tipong kung kelan ako in a happy mode biglang may something na mangyayari na hindi kaaya-aya. 

He shared his sentiments about our relationship, he felt daw na parang naglalaro lang kami. No labels, fling ba?  I was hurt nung sinabi niya yun, of all people, ako pa talaga yung naglalaro lang. What I was asking was just time to make sure everything is okay. Iniyakan ko yun, sumakit yung ulo ko because of that, sakit din sa puso. Again, nakausap ko si Ate Rox nun, she said may point si Junted, not because feeling niya ay nakikipaglaro nga ako but because masyado ko daw pinapatagal e mahal ko naman daw. I had to think it over and over again. Hanggang EB, iniisip ko yun, tapos biglang may na realize ako habang binasa ko yung grand prize winner ng essay writing contest. Hindi kailangan maging perfect yung relationship ninyo para masabing happy-ever-after na. Hardships and pains make every thing real. Naiiyak nga ako while reading it, tagos sa puso.

Mas okay sana kung personal itong nangyari pero baka hindi ko din mapigilan na hindi maiyak, ang chaka lang.  Anyway we had this conversation over YM.

Junted: pede magtanong?

Neish: ano yun?

Junted: umiyak ka ba dahil mahal mo ko?

Neish: umiyak ako kasi feeling ko ang bad kong tao para maisip mo na "naglalaro" lang ako

Junted: hindi naman po ikaw yung sinabi ko hon eh yun ang naramdaman ko and ganon talgah ako khit kaninong girl pag ganong situation

Neish: ayun nga i felt bad lang

Junted: kasi diba lagi akong nagtatanong pero wala naman ako nakukuhang malinaw na sagot sa mga tanong ko prang nagiging playful yung mga pangyayari. im really sorry about that honey. promise it wont happen again. napapagusapan lang natin ngayon toh so wag sasama ang loob mo ha

Neish: ok

Junted: nabawasan ba pagmamahal mo sakin? because of that? what are your thoughts now?

Neish: my thoughts are posted in my FB, check mo

(naisip ko baka hindi pa din magets, that's why i told him these things:

Neish: Nung dumating ka sa buhay ko, I consider you a blessing. Sunod-sunod yung blessings na dumating sa akin nung time na yun, i felt so lucky. I really never know how to love, sabi ko nga, maniniwala ako pag sinabihan akong hindi ako marunong magmahal kasi hindi ko pa yun naeexperience, baka dahil hindi ko lang kaya talaga.  Sinasabi nila na kung masaya ako, ienjoy ko lang daw. Yun naman ang ginagawa ko, taking my time, enjoying every moment. But I never knew its not a very good thing to do. Iniisip ko, ako ba ang may problema lang o baka napepressure ka din ng tao sa paligid mo? Imagine, we act as if we have a relationship tapos everybody's expecting na pag tinanong nila tayo about our status sasabihin natin, tayo na pero hindi naman yun yung nangyari, so naisip ko baka nga iba yung ibig nilang sabihin with "enjoy the moment" baka you need to be "in the relationship" para ma-enjoy mo yung moment (in every sense of the word) at dahil ikaw nga si mr. commitment, you wanted something specific, you wanted something concrete at ako naman si ms. nega, I wanted something true, I wanted something that is not tangible. I worry a lot kasi di ba? Sabi ko, baka mabilis nga yung naging takbo ng relasyon natin, parang may mga naskip na tayong stages. Although at the back of my mind, quality pa din naman yun. I just can't help it but to WORRY (again). Minsan I can't just disregard the opinion of other people. Pero hindi naman kasi sila yung nasa relationship di ba? tayo naman? Kaya minsan naguguluhan ako.

Junted: exactly

Neish: 

Junted: ok pls proceed

Neish: Hindi ko nga masabi kung kelan nagbago yung relasyon natin e, basta biglang ganito na

Tapos I wake up one day, sabi ko sa sarili ko, "I love him na". Pero ewan ko ba hindi ko pa din siya masabi, I was buying time dahil baka sakaling magbago, hindi dahil ayoko pero dahil gusto kong malaman kung totoo yun. Everytime na tatanungin mo ako kung mahal kita, hindi ko masabi, uncertain yung feeling. Sabi nung friend ko, I overanalyze things daw, hayaan ko na lang daw dapat yung mga bagay-bagay. Psych kaya ako kaya malamang I have a tendency to overanalyze things. Napepressure ako dahil parang antagal kong magisip, everyone's waiting for my answer, everybody's asking me, tapos nagtatanong ka pa, nagpapile up siya sa utak ko. Siguro kung hindi ako mag-iisip, matagal ng tayo but since i think too much, well, ayan tayo, friends. I admire you for being so dedicated. Honestly, I don't need your promises. Gawin mo na lang, wag ka ng magpromise. Promises are meant to be broken (hindi man ngayon pero baka sooner or later). Nakakatakot nga minsan yung pagiging dedicated mo kasi parang hindi ko kayang ihandle, here you are, nakikita mo na yung future natin, etc., etc.,pero ako, short-term pa lang ang nakikita ko, parang bawal magkamali, bawal magback-out, bawal ma-fall out of love kasi naiset mo na yung sarili mo na tayo na talaga. Sinasabi mo na wala ka naman ineexpect from your exes, hindi ka lang nila maintindihan pero i think, naiintindihan ko kung bakit sila ganun, kasi ganyan ka, you think ahead of the relationship parang there is this silent rule na they have to level up to you hindi man yun yung gusto mo na mafeel nila pero unconsciously lumalabas siya e. You expected something from them and I felt that too. Ewan ko kung masama ba yun or what pero nakakapressure lang. Iniisip ko kung kaya ko ba yun? kaya ko bang tumagal sa isang relationship na hindi nabobore, hindi nauumay? Minsan kasi may tendency ako na mabore sa mga bagay bagay pero sabi nga nila kailangan kong magtake ng risk para walang regrets. Every time na feeling ko ready na ako, may mangyayaring hindi kaaya aya, nadedelete sa utak ko yung naipon kong lakas ng loob e. Yung song na pinost ko sa wall ko, yung You Got me and Arms, nakakarelate ako sa kanila. Maganda sana kung personal ko na sasabihin pero baka magbago na naman yung isip ko or baka may hindi kaaya ayang mangyari ulit tapos maudlot. Either i let you go or i keep you. Naisip ko baka hindi ko kayang i let go ka, masyadong mahirap, so dun ako sa isa pang choice: to keep you. I'll accept your offer na itry out yung relationship with you kesa pagtalunan natin ito e wala pa naman. So?

Junted: tayo na ba? is that the bottom line of all these
Neish: yes
Junted: then tell me [demanding to kung minsan eh]
Neish: yes, I love you!
Junted: i love you too!
Neish :
Junted: d ka magsisisi, magtiwala ka lang sakin matututunan mo lahat ng kelangan mo matutunan at di ka mahihirapan
Neish : do you trust me?
Junted: yes i do.
Junted: how could you ask that? i mean why did you ask that
Neish: i just want a confirmation
Junted: i dont just trust you. i am surrendering my whole self to you.
Junted: kung my mga prinsipyo akong kelangan baliin para magmatch ang tugtog natin ill do that, give and take lang
Neish: ano naman yung mga prinsipyo mo na kailangan mong baliin?
Junted: i dont ask anything from anyone what important is i know i am being loved. Maprinsipyo akong tao pero di ko ipipilit yun kung di naman kailangan
Neish: ok
Junted: maprinsipyo ka din diba. pero iba pag taong mahal mo na ang subject kasi kahit sa algebra sinasabi there is always an excemption to the rule. yan ang una mong kelangan malaman. the rest will follow and they are not taught ...

There finally, I said it!

napepressure ako, pero hindi ako nakikipaglaro lang >_< i just need time, can you give it to me?

I'm gonna change your life, I'm THAT GIRL #FriendsWithBenefits

Compromise is the word <3

Special Friend

Meet Teodoro E. Borlongan Jr., my special friend, Junted

May Unawaan

Okay. Finally, naiintroduce ko na siya sa bahay as "manliligaw" kahit pa nga para kaming mag-MU (May Unawaan! lalalim!) na kami.  Sobrang bothered pa ako kung paano ko siya ipapakilala, after all, first time ko naman kaya di ba? So I have an excuse para mangarag. Last minute pa nga parang gusto ko pang magback-out pero go lang ako! Alam ko namang kaya niya ang sarili niya eh.

Overall, masasabi ko na I have nothing to worry about. Sabi nga ni special friend, I want to be always in control daw and I worry too much and I guess he's right. Mukhang acceptable naman siya dito sa bahay so, kailangan lang nilang masanay na palaging may pumupunta dito sa amin. At ako, on the other hand kailangang matututong, I let go yung feelings ko for him. I tend to hold back. Ayoko kasing maging clingy, needy at too dependent on him to the point na masasanay na ako at mahihirapan na akong intindihin siya. Sabi niya sa akin, okay lang daw yun, sundin ko lang daw yung sinasabi ng  ko. He likes me dahil mature daw ako mag-isip, sabi ko, tipikal lang din akong babae, nagpapapansin, nagpapapilit, nagtatampo, hindi ako palaging mature. Sabi niya, siya na daw bahala sa akin pag naging ganun ako, after all, tipikal din daw siyang lalaki, naghahanap ng sweetness at affection sa isang girl.

You know what's great about our relationship is that we are open with each other. We can talk about anything under the sun. Hindi ako nahihiyang ibrought up ang mga bagay-bagay, hindi ako nahihiyang sabihin kung ano talaga yung iniisip ko. Siya din naman ganun. Sabi ko nga before, parehas kami ng wavelength, I'm not sure if its good or not pero so far, nagkakaintindihan kami. Dahil nga dun, feeling tuloy ng ibang tao masyadong mabilis yung takbo ng relasyon namin. Pero, nagkakaintindihan kasi kami hindi na kailangan ng paligoy-ligoy pa, o pahirapan pa, basta ginagawa namin yung makakapagpasaya sa amin, go! 

Minsan pag nag-uusap kami, he tends to edit his thoughts, kaya kong sabihin sa kanya na huwag na niyang i-edit pa at sabihin na lang niya kung anong iniisip niya, hindi siya naooffend or something. Siya nasasabihan niya ako na ng mga bagay na he disapproves of, like if he invites me out daw, hindi ko na kailangang idrag pa ang friends ko, he is inviting me out dahil he wanted to have quality time with me (in short masolo). Kung iba yung nagsabi nun, maiinis ako pero na-gets ko naman yung point niya kaya yun.

Feeling ko, nagbabago ako, masyado akong understanding, masyadong patient at masyadong giving, baka hindi ko mapanindigan. *eto na naman ako, nagwoworry ulit. Pasensya na po, hindi ko lang talaga maalis sa sistema ko ang maging cynical. Konting time pa, bibigay na din ako. 

I hate missing someone! I can't handle it >.<

I Love You?

Ako na ang hindi pa naiinlove, ano bang dapat kong gawin ha?

Naka-chat ko si Ate Rox., naikwento ko sa kanya yung 'special friend' ko sabi niya sa akin mahal ko na daw yun hindi ko lang ma-accept. Bigla naman daw akong napaisip di ba? 

Nakikilala ko si Special Friend thru my officemate. Nung una, wala talaga akong balak magpadala sa panrereto ng officemate ko, alam ninyo naman na puro losers lang yung mga lalaking namimeet ko lately so parang pahinga muna ako and besides mag-MA pa ako so busy talaga ang buhay ko at walang space para sa love life. And then, this happened. 

Nung inintroduce kami hi-hello lang talaga, ni hindi ko nga naisip na magugustuhan ko siya or something eh. Yung second encounter (parang aparisyon lang) namin, dun umo-kay! Feeling ko kumportable akong makipagkwentuhan sa kanya, yung tipong friends-friends. Sabi niya sa akin, naappreciate niya yung effort ko na magstay kasama siya kahit todo buyo ang mga magagaling kong officemates. Nung kinagabihan nga ay magkatext na kami. Chill lang. Normal na getting to know. Share-share ng mga usual na bagay like work, family and exes (niya lang--malamang di ba? ang ex ko lang naman ay ex-crush). Every night na nag-uusap kami para lang kaming friends. Hindi ko nga lang alam kung kelan at kung paano kami naglevel-up. Siguro nung hinatid niya ako sa house nung may bagyo o baka naman nung sinabi niyang namimiss niya ako o baka nung first time niyang hinawakan yung kamay ko. Ewan ko, biglang ganun na.

Sabi ko nga, feeling ko, nabuhay yung "dream guy" ko, gentleman, stable, patient, understanding, caring, loving, mature, God-fearing. He's all that. He is too good to be true. Sabi nga nila Ms. Ej at Ate Rox huwag kong isipin na I don't deserve someone like him. Kumbaga kung swerte ako sa kanya, swerte din siya sa akin. 

Ito yung sinasabi nila na, "Love comes when you least expect it." Hindi kaya ako prepared. Winish ko lang naman siya nung birthday ko ah, pinagdasal ko lang naman siya tapos biglang, tadan! Ayan na siya. May warning naman Siya actually (nung sinabi sa akin ng officemate ko na may irereto siya) dinedma ko lang. Malay ko bang magiging ganito! HAY!

In fairness naman, hindi naman niya ako pinepressure or anything, basta pinaparamdam at pinapakita lang niya yung nararamdaman niya. At ako? ganun din, sinusubukan kong tumbasan yung ibinibigay niya sa aking patience at understanding. Alam ninyo ba ang nagawa ko na for him?My friends wouldn't believe this pero I was able to wait for him from 5PM to 9PM for our first date. Imagine, first date namin tapos pinag-antay ako? AKO talaga na very impatient sa mga bagay-bagay. Second date, I waited again for him ng mga one and a half hour dahil 7PM pa ung out niya sa office. Third date, I invited him to watch a movie kaya lang 7PM pa nga siya so I went ahead and bought movie tickets for us plus food na din since 7:50PM na wala pa siya. Siguro kung ibang tao lang yun, 1st date pa lang na pinag-antay ako, tsugi na, pero ano?! I waited for him. Siguro deep inside, alam ko na ilang taon din naman yung inantay ko para sa pagdating niya so ano naman yung ilang oras pa na mag-antay di ba?

Last sunday, I went to Bulacan para magsimba. Nagseserve kasi siya sa simbahan ng 11AM. 7AM palang gising na ako para magprepare. Nag-antay ako sa Trinoma ng more than hour para makaalis yung FX papuntang Bulacan. Narinig ko na nga lang yung first reading niya mula sa labas ng simbahan, responsorial psalm na lang talaga yung narinig ko ng malapitan. Hindi ko din naman siya masyadong makita dahil malabo nga yung mata ko. The idea of surprising him was from my officemate talaga, tapos nakakakita na din ako ng way para maipakilala siya sa bahay as my friend. Super naappreciate daw niya yung effort ko ng pagpunta dun at pagsurprise sa kanya, touched daw siya. Ewan ko ba kung bakit ko nagawa yun. To think wala pang isang buwan kaming magkakilala. 

Kakabreak lang din niya sa girlfriend niya of 4-years (I think). Pero inaassure niya ako na hindi siya yung tipo ng tao na papasok sa isang bagay na alam niyang hindi siya makakapag-commit and I believed him. I trusted him 100%. Mali ba yun? Nararamdaman ko naman na sincere siya and all. Kinukwento niya yung ex niya pero parang sinasabi lang niya yun para malaman ko yung mga ayaw niya sa isang relationship. Halos pareho kami ng takbo ng isip, ang hirap paniwalaan na may tao palang pwedeng makaintindi sa akin.

Sobra akong natatakot, ngayon na pina-iisipan ko siya. Parang ang hirap isipin na mawawala na lang siya bigla na parang bula. Hangga't maari nga ayokong masanay at maging masyadong dependent sa kanya. Alam ba ninyong, he talks about marriage at this point and having family din? Though kaswal na usapan lang naman yun, parang nakakatakot isipin pa din. Pero nakikita ko naman yung sarili ko na kasama siya ng matagal pero madami lang akong tanong sa isip.

Paano kung hindi ko pala kayang mahalin siya ng matagal? Paano kung magsawa ako? Paano kung mawala yung feelings namin sa isa't isa? Paano kung hindi niya ako maantay? Paano kung hindi pala kami para sa isa't isa? Paano kung mag-fade ung feelings niya? Paano na?

I think too much daw sabi ni Ms. Ej, kaya lang hindi ko lang talaga maiwasan. Kung pwede lang na iskip namin tong stage na ito eh. AT alam ba ninyong ang song for the week ko eh yung "Nothing gonna stop us now by MYMP" Swak na swak sa amin. 

Sabi ko sa kanya, be patient lang, basta ang alam ko I'm half-way there pero sabi nga ni ate Rox, I am there na. I need more time para i-accept yun! hay! buhay!

Nobody is perfect and yet I feel we are perfect for one another. 

I don't know how to handle this thing but I'll listen to what my heart says.

Thank you for being patient, understanding and caring person. Super thanks for loving me for who I am. I'm half-way there. <3