before i came to terms with myself, nagpa-panic ako noon na life was passing me by in the sense na shet, i'm over 35 and i'm not married, and i don't have a child. ngayon, i'm thinking, it would be wonderful still to have a family talaga pero okay na ako kung wala. i can be happy.
Wala pa namang panic mode, pero andyan lang sa utak ko yung thought, once in a while nagreresurface (at dumadalas na siya the pass days). gusto ko lang din maintindihan kung bakit ganun. :)
dati sumasagi din yan sa isip ko. last year ata yun or last last year. basta parang bigla ko na lang naisip at naramdaman out of nowhere na ready na ko to settle down. but iyon nga, wala naman akong someone. sa kakaisip ko yata, hindi ako napalagay kaya isinulat ko siya (and later on nipost sa blog). tapos ayun, natapos ang sinusulat ko na natahimik na ko. naiinggit lang pala ako sa mga friends ko na nagsesettle down na. but kung iimaginin ko self ko na ikakasal at magkakapamilya, parang hindi ko pa pala kaya. kasi for one, hindi ako mahilig sa bata. as in! dati ko pang alam to sa sarili ko. nagdududa nga ako kung magiging good mother ako. hihi
kaya baka naman dahil sa edad mo lang yan or di kaya dahil sa mga nababasa or nakikita mo sa fb. :)
honestly, noong single ako, ang nasasaisip ko lang ay ganito: "makakapag-asawa kaya ako?" pero hanggang doon lang. ewan ko ba. ako kasi ay hindi romantic at uber-cynical pa ako noon. and i was ready to be alone. i love my freedom, i really enjoyed my single life to the fullest. pero heto nga, nakapag-asawa naman ako. tama pala 'yung kasabihang "when you know, you know". iyon ang naramdaman ko noong nag-propose sa akin ang asawa ko. and well, masaya naman pala ang may asawa. hehe! at parang mas nagkaroon pa ako ng freedom ngayon. :)
neish, kung ako ang tatanungin, you're still young. huwag mo muna masyadong isipin 'yan. kung meron, meron. kung wala, okay lang din. :)
matagal na, neish. bago ko pa naging bf yung ex ko.
ReplyDeletenaiisip ko kasi siya ngayon, I mean not necessarily sa bf ko ngayon, parang general thought ba, same with having a baby.
ReplyDeletebefore i came to terms with myself, nagpa-panic ako noon na life was passing me by in the sense na shet, i'm over 35 and i'm not married, and i don't have a child. ngayon, i'm thinking, it would be wonderful still to have a family talaga pero okay na ako kung wala. i can be happy.
ReplyDeleteWala pa namang panic mode, pero andyan lang sa utak ko yung thought, once in a while nagreresurface (at dumadalas na siya the pass days). gusto ko lang din maintindihan kung bakit ganun. :)
ReplyDeletenasa age ka na kasi. i was your age when i first thought gusto ko na talaga mag-asawa. that it wasn't something i'd be scared of anymore. :)
ReplyDeleteayun nga, ganun din nafeel ko, yung parang okay na ako, prepared na ako (as far as I know and feel)
ReplyDeleteyun lang, i still don't have someone to settle with :D
that will come. wag mo madaliin. kung wala, eh... ganun talaga. hehe!
ReplyDeleteAko meron na nung groom na gusto ko. the prob. is, nde pa sya ready for marriage. Wahaha
ReplyDeleteuu nga, it will come :D
ReplyDeleteI know right, ganun din siya.
ReplyDeleteyung groom na gusto ko eh naging groom na ng iba. plus, hindi ko alam kung mami-meet ko siya in this lifetime. :D
ReplyDeleteyun lang, we will never know kung kelan natin "siya" mamimeet hanggang sa huling hininga ng buhay natin kung saan andun na yung conclusion ng lahat.
ReplyDeleteang lungkot lang kung wala na talaga
well, di naman ako nalulungkot. iniisip ko lang na pwedeng mas masaya kung meron. pero hindi malungkot. :)
ReplyDeletedati sumasagi din yan sa isip ko. last year ata yun or last last year. basta parang bigla ko na lang naisip at naramdaman out of nowhere na ready na ko to settle down. but iyon nga, wala naman akong someone. sa kakaisip ko yata, hindi ako napalagay kaya isinulat ko siya (and later on nipost sa blog). tapos ayun, natapos ang sinusulat ko na natahimik na ko. naiinggit lang pala ako sa mga friends ko na nagsesettle down na. but kung iimaginin ko self ko na ikakasal at magkakapamilya, parang hindi ko pa pala kaya. kasi for one, hindi ako mahilig sa bata. as in! dati ko pang alam to sa sarili ko. nagdududa nga ako kung magiging good mother ako. hihi
ReplyDeletekaya baka naman dahil sa edad mo lang yan or di kaya dahil sa mga nababasa or nakikita mo sa fb. :)
i think, all of the above.
ReplyDeletehindi ko masabi na hindi ako mahilig sa bata, ayoko lang sa batang makulit pero ok naman ako sa kanila in general.
hindi ako marunong magluto pero marunong ako ng ibang chores. May stable job naman ako, ang wala ko lang bahay at lupa at kotse.
honestly, noong single ako, ang nasasaisip ko lang ay ganito: "makakapag-asawa kaya ako?"
ReplyDeletepero hanggang doon lang. ewan ko ba. ako kasi ay hindi romantic at uber-cynical pa ako noon.
and i was ready to be alone. i love my freedom, i really enjoyed my single life to the fullest.
pero heto nga, nakapag-asawa naman ako. tama pala 'yung kasabihang "when you know, you know". iyon ang naramdaman ko noong nag-propose sa akin ang asawa ko.
and well, masaya naman pala ang may asawa. hehe! at parang mas nagkaroon pa ako ng freedom ngayon. :)
neish, kung ako ang tatanungin, you're still young. huwag mo muna masyadong isipin 'yan. kung meron, meron. kung wala, okay lang din. :)
i'll try to divert my attention to some other things, feeling ko kasi pag totally naerase ko siya sa isip ko, wala na, di ko na siya babalakin pa :)
ReplyDeletetama, explore life. :)
ReplyDeletehmn, medyo na-confuse lang ako sa no groom. di ba may lovelife ka naman? :p
At yun yung nakakalungkot dun. :/
ReplyDeleteyup, pero yung thought ko na yun, e not necessarily na siya. at hindi pa din naman siya ready.
ReplyDelete